Oficjalny tytuł od 1886 roku
Pierwszy oficjalny mecz o mistrzostwo świata zestawia Wilhelma Steinitza z Johannesem Zukertortem w 1886 roku. Od tamtej pory tytuł przechodzi w bezpośrednim meczu między obrońcą a pretendentem, z wyjątkiem 1948 roku (turniej zorganizowany po śmierci Alechina) i 2007 roku (turniej w Meksyku wygrany przez Ananda). W latach 1993–2006 tytuł był ponadto podzielony między FIDE a tytuł „klasyczny".
Era klasyczna (1886–1946)
1
Wilhelm Steinitz — Austria/Stany Zjednoczone
Ojciec nowoczesnych szachów, twórca teorii pozycyjnej. Uczył, że atak może się powieść tylko wtedy, gdy uzasadnia go realna przewaga pozycyjna. Jego pisma zrewolucjonizowały rozumienie gry.
1886–1894
2
Emanuel Lasker — Niemcy
Mistrz świata, który najdłużej pozostawał niepokonany (27 lat). Matematyk i filozof, Lasker rozumiał psychologię przeciwnika i grał przeciwko niemu w takim samym stopniu jak przeciwko pozycji. Jego panowanie w latach 1894–1921 pozostaje absolutnym rekordem.
1894–1921
3
José Raúl Capablanca — Kuba
„Mozart szachów". Capablanca posiadał niezrównaną technikę końcówkową i krystalicznie jasne widzenie gry. Jego mistrzostwo w prostych końcówkach pozostaje wzorem dydaktycznym. Jego pisma, takie jak Podstawy szachów (Chess Fundamentals, 1921), są niezbędne.
1921–1927
4
Aleksandr Alechin — Francja/Rosja
Genialny kombinator, odzyskał tytuł w 1937 roku, po tym jak w 1935 stracił go na rzecz Holendra Maxa Euwe (5. mistrz świata, 1935–1937) — jako pierwszy mistrz odzyskał koronę. Jego styl bezpośredniego ataku i kombinacje o dalekim zasięgu wciąż fascynują współczesnych analityków.
1927–1935, 1937–1946
5
Max Euwe — Holandia
Nauczyciel matematyki i amator, Euwe sprawił w 1935 roku niespodziankę, pokonując Aleksandra Alechina (15,5–14,5) w trzydziestopartiowym meczu rozegranym w kilku holenderskich miastach. Rewanż w 1937 roku przegrał wyraźnie, ale jego krótkie panowanie pozostaje symbolem: światowa korona nie jest zarezerwowana dla zawodowców. Logiczny gracz, doskonale przygotowany w debiutach, pozostawił bogaty dorobek teoretyczny. Następnie w latach 1970–1978 przewodniczył FIDE i odegrał kluczową rolę w organizacji meczu Spasski–Fischer w 1972 roku.
1935–1937
Era radziecka (1948–1972)
Po śmierci Alechina w 1946 roku FIDE organizuje w 1948 roku turniej, który ma wyłonić nowego mistrza. ZSRR przez ćwierć wieku dominuje w światowych szachach, narzucając naukowe i zbiorowe podejście do przygotowań.
6
Michaił Botwinnik — ZSRR
„Patriarcha radzieckich szachów". Z wykształcenia inżynier, Botwinnik zastosował w szachach metodę naukową: systematyczną analizę debiutów, przygotowanie fizyczne, przygotowanie psychologiczne. Dwukrotnie tracił i odzyskiwał tytuł.
1948–1957, 1958–1960, 1961–1963
7
Wasilij Smysłow — ZSRR
Znany z nienagannej techniki i harmonijnego stylu. Smysłow słynie przede wszystkim z mistrzostwa w końcówkach. Doskonały baryton, który o mało nie zrobił kariery w operze (przesłuchanie w Teatrze Wielkim w 1950 roku), wniósł do gry technicznej wymiar artystyczny.
1957–1958
8
Michaił Tal — ZSRR (Łotwa)
„Czarodziej z Rygi". Tal był najbardziej widowiskowym ze wszystkich mistrzów: jego poświęcenia figur zdawały się przeczyć wszelkiej racjonalnej analizie. Jego panowanie było krótkie, ale wpływ na grę kreatywną jest wieczny. „Poświęcenia Tala są niepoprawne. Ale spróbuj je obalić w partii!"
1960–1961
9
Tigran Petrosjan — ZSRR (Armenia)
„Żelazny Tigran". Petrosjan wyniósł poświęcenie jakości i obronę prewencyjną do rangi sztuki. Przewidywał kombinacje przeciwnika, zanim jeszcze stały się możliwe.
1963–1969
10
Borys Spasski — ZSRR
Mistrz uniwersalny, swobodnie czujący się w każdym stylu. Jego panowanie jest na zawsze związane z legendarnym meczem z Fischerem w 1972 roku — „Meczem stulecia", który wprowadził szachy na pierwsze strony gazet całego świata.
1969–1972
Amerykański wątek: Bobby Fischer (1972–1975)
11
Robert James Fischer — Stany Zjednoczone
Jedyny mistrz świata urodzony w Stanach Zjednoczonych. Fischer pokonał Spasskiego 12,5–8,5 w 1972 roku w „Meczu stulecia" w Reykjavíku, w samym środku zimnej wojny. Jego gra odznaczała się uderzającą doskonałością techniczną. W 1975 roku zrzekł się tytułu, nie broniąc go, co stworzyło pustkę, której nigdy nie udało się wypełnić. Jego życie prywatne, kontrowersyjne wypowiedzi i długie lata odosobnienia (zmarł na Islandii w 2008 roku) pozostają fascynującą tajemnicą.
1972–1975
Pojedynek stulecia: Karpow kontra Kasparow (1975–2000)
12
Anatolij Karpow — ZSRR/Rosja
Mistrz walkowerem po Fischerze w 1975 roku, Karpow szybko dowiódł, że należy do największych. Styl pozycyjny niezwykle precyzyjny, doskonałe rozumienie struktur pionkowych. Jego rywalizacja z Kasparowem — pięć meczów w latach 1984–1990 — jest najdłuższa i najbardziej pasjonująca w historii.
1975–1985
13
Garri Kasparow — ZSRR/Rosja
Większość ekspertów uważa go za najlepszego szachistę wszech czasów. Kasparow łączył rewolucyjne przygotowanie debiutowe, monumentalną siłę ataku i głębokie rozumienie strategii. Jego mecz z Deep Blue w 1997 roku pozostaje symbolem kulturowym na skalę światową. Bronił tytułu przez 15 lat, po czym w 2000 roku oddał go Kramnikowi. Jego pojedynek Kasparow kontra Deep Blue zapisał się w historii sztucznej inteligencji.
1985–2000
Era współczesna (2000–dziś)
14
Władimir Kramnik — Rosja
Specjalista od obrony berlińskiej czarnymi — otwarcia, które przywrócił do łask, by zneutralizować grę Kasparowa. Kramnik jest graczem pozycyjnym o wyjątkowej solidności. W 2006 roku zjednoczył oba tytuły mistrza świata (FIDE i klasyczny).
2000–2007
15
Viswanathan Anand — Indie
Pierwszy mistrz świata spoza Europy i Ameryki. Anand jest graczem uniwersalnym o wyjątkowej szybkości liczenia — jego przydomek to „Tygrys z Madrasu". Zdobył pięć tytułów mistrza świata w różnych formatach. Jego panowanie przyczyniło się do rozkwitu szachów w Azji Południowej.
2007–2013
16
Magnus Carlsen — Norwegia
Najbardziej dominujący mistrz od czasów Kasparowa. Szczytowy ranking Elo 2882 (absolutny rekord), przez lata niepokonany w szachach klasycznych. Jego styl jest uniwersalny: nie szuka piękna, lecz wyniku. Ogłoszona w 2022 roku decyzja o niebronieniu tytułu w 2023 roku otworzyła na nowo cykl pretendentów.
2013–2023
17
Ding Liren — Chiny
Mistrz świata 2023, pierwszy Chińczyk w historii, który zdobył ten tytuł. Jego zwycięstwo nad Niepomniaszczijem w dogrywce szybkiej, po 14 pełnych napięcia partiach klasycznych (7–7), jest zwieńczeniem lat pracy. Jego styl łączy precyzję pozycyjną z rzadką wytrzymałością w obronie. W grudniu 2024 roku w Singapurze oddaje koronę Hindusowi Gukeshowi Dommarajuowi (18 lat), 18. mistrzowi świata i najmłodszemu niekwestionowanemu mistrzowi w historii, który broni tytułu w starciu z Javokhirem Sindarovem w Genewie pod koniec 2026 roku.
2023–2024
18
Gukesh Dommaraju — Indie
Zwycięzca Turnieju Kandydatów w Toronto w kwietniu 2024 roku, Gukesh mierzy się z Dingiem Lirenem w Singapurze w listopadzie i grudniu 2024 roku. Wygrywa 7,5–6,5, zwyciężając w czternastej i ostatniej partii klasycznej, i w wieku 18 lat zostaje najmłodszym mistrzem świata w historii, bijąc rekord Kasparowa (22 lata). Drugi po Anandzie Hindus na tronie, wyróżnia się bardzo głębokim liczeniem, skrupulatnym przygotowaniem i opanowaniem niezwykłym jak na jego wiek. Swój tytuł broni przeciwko Uzbekowi Javokhirowi Sindarovowi w Genewie, od 22 listopada do 13 grudnia 2026 roku, w czternastu partiach klasycznych.
Od 2024
A Levon Aronian?
Levon Aronian nigdy nie został mistrzem świata, ale często wymienia się go jako najbardziej utalentowanego gracza, który nie zdobył tytułu. Ormianin z amerykańskim obywatelstwem, dzięki twórczemu stylowi i taktycznym fajerwerkom należy do najbardziej lubianych przez publiczność szachistów. Jego ranking Elo sięgnął 2830, plasując go w światowej elicie przez ponad 15 lat (numer 2 na świecie w szczytowym momencie).
Tabela zbiorcza
| # | Mistrz | Narodowość | Panowanie | Czas trwania |
| 1 | Wilhelm Steinitz | AUT/USA | 1886–1894 | 8 lat |
| 2 | Emanuel Lasker | GER | 1894–1921 | 27 lat |
| 3 | José Raúl Capablanca | CUB | 1921–1927 | 6 lat |
| 4 | Aleksandr Alechin | FRA/RUS | 1927–46* | 17 lat |
| 5 | Max Euwe | NED | 1935–1937 | 2 lata |
| 6 | Michaił Botwinnik | URS | 1948–63* | 13 lat |
| 7 | Wasilij Smysłow | URS | 1957–1958 | 1 rok |
| 8 | Michaił Tal | URS | 1960–1961 | 1 rok |
| 9 | Tigran Petrosjan | URS | 1963–1969 | 6 lat |
| 10 | Borys Spasski | URS | 1969–1972 | 3 lata |
| 11 | Robert James Fischer | USA | 1972–1975 | 3 lata |
| 12 | Anatolij Karpow | URS/RUS | 1975–1985 | 10 lat |
| 13 | Garri Kasparow | URS/RUS | 1985–2000 | 15 lat |
| 14 | Władimir Kramnik | RUS | 2000–2007 | 7 lat |
| 15 | Viswanathan Anand | IND | 2007–2013 | 6 lat |
| 16 | Magnus Carlsen | NOR | 2013–2023 | 10 lat |
| 17 | Ding Liren | CHN | 2023–2024 | 1 rok |
| 18 | Gukesh Dommaraju | IND | 2024– | w toku |